#ΕΚΠΑπλυντηριο

O επιχειρηματίας Γιάννη Μακρής πέφτει νεκρός με έξι πυροβολισμούς στο σπίτι του στην περιοχή του Πανοράματος Βούλας. Ασχολούμαστε με τον εν λόγο μακαρίτη μαφιόζο (γνωστός αλλιώς και σαν “ο αυστραλός” ;)) καθώς είναι ένας από τους μεγαλομέτοχους της εταιρίας My Services (γνωστή αλλιώς και ως «JCB SECRUTY AND FACILITY AE, Abnorr Cleaning ΕΠΕ») η οποία είναι η εργολαβική εταιρία καθαρισμού και φύλαξης του ΕΚΠΑ (έναντι 5 εκατομμυρίων ευρώ). Έταιρος μέτοχος της My Services ήταν και το στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας Άρης Σπηλιωτόπουλος. 

 

Το νικνειμ του Μακρή, του δόθηκε μάλλον λόγω της ιδιαίτερης σχέσης του με τη ήπειρο των καγκουρό όπου είναι καταζητούμενος σαν μεγαλοέμπορος ναρκωτικών και κατηγορούμενος για φόνο… Ακόμα μια φορά που το ΕΚΠΑ παίρνει μέρος σε ξέπλυμα μάυρου χρήματος μέσω των εργολαβικών εταιρίων που πουλάνε το πακέτο φύλαξη-καθαριότητα με μισθούς 200 ευρώ και συνθήκες εργασίας που προσφέρουν καρκίνο. 
Μίλησε κανείς για ανόμια?

 

Περισσότερα για το θέμα στο κείμενο Casus Belli το οποίο μοιραζόταν πριν ακόμα αναλάβει η My Services. Όχι δεν έχουμε κρυφούς πληροφοριοδότες, όλα αυτά ήταν ευρέως γνωστά.

Δουλεύοντας για την οικογένεια-αφεντικό

Η οικογενειακή επιχείρηση είναι ένα αφεντικό με πολλά κεφάλια. Όσοι και όσες δεν έτυχε να έχετε βρεθεί σε κάποιο εργασιακό χώρο υπό την οικογένεια –αφεντικό αφήστε με να σας περιγράψω αυτό το «χαρισματικό» είδος. Συναντάται κυρίως στην επαρχία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν κυκλοφορεί και στην αθήνα, και συνδυάζει άριστα τα χειρότερα των δύο κόσμων (οικογένεια-αφεντικά). Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η αποποίηση των ευθυνών και η συντεταγμένη μετακύλισή τους στους εργαζόμενους-μη συγγενείς. Όλοι/ες κάνουν κάτι αλλά κανείς δεν ξέρει τι και πως, με αποτέλεσμα να επικρατεί ένα κλίμα παράνοιας και προφανώς στη στραβή το βάρος θα πέσει στους απ’ έξω. Δεν θα αναλωθώ στην ανάλυση των σχέσεων και των δυναμικών μεταξύ τους αλλά με το πώς βιώνει ένας/μία εργαζόμενος/η σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

Read More

Δεν είναι 30 γραφικοί, είναι η ουσία του Πανεπιστήμιου.

Γράφαμε πριν μερικούς μήνες (μαζί με συντρόφους του στεκιού της φιλοσοφικής):

Ληστείες. Ναρκωτικά. Μαχαιρώματα. Βιασμοί. Χάος και λεηλασίες. Όσο κι αν όλα αυτά φαίνονται σκηνές από κινηματογραφική δυστοπία, είναι η πραγματικότητα των ελληνικών πανεπιστημίων, έτσι όπως επιλέγουν διαχρονικά να την παρουσιάσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτή τη φορά το επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι η πανεπιστημιούπολη του ΕΚΠΑ, με αφορμή την περιβόητη επιστολή του Στεφανίδη, καθηγητή της φιλοσοφικής σχολής.
Αυτή η ανησυχία των μέσων ενημέρωσης και διαφόρων καθηγητάδων για το πανεπιστήμιο και την ασφάλεια των φοιτητών δεν φαίνεται να είναι καθόλου τυχαία στην παρούσα συγκυρία. Εντάσσεται σε μια συνολικότερη προσπάθεια του κράτους για τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου πανεπιστημίου που να εξυπηρετεί ακόμα καλύτερα τις ανάγκες των αφεντικών.
Το πανεπιστήμιο έτσι κι αλλιώς είναι ένας ακόμα χώρος αναπαραγωγής της ταξικής κοινωνίας. Προετοιμάζει τους μελλοντικούς εργαζόμενους ή/και τα μελλοντικά αφεντικά για το ρόλο που η καθεμιά θα επιτελέσει στη διαιώνιση του συμπλέγματος κράτος-κεφαλαίου. Ταυτόχρονα συμβάλλει στην αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τον καριερισμό, τη ρουφιανιά, τη βαθμοθηρία και τη διατήρηση της βολικής κανονικότητας. Και βέβαια, είναι και το ίδιο ένας εργασιακός χώρος, μια καπιταλιστική επιχείρηση ανοιχτή σε κάθε λογής επιχειρηματικά συμφέροντα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις εργασιακές σχέσεις στο εσωτερικό του.
Η τσάμπα έρευνα μεταπτυχιακών και διδακτορικών για τις ανάγκες εταιριών, οι εκατοντάδες απολύσεις μελών ΔΕΠ, οι εργαζόμενοι στην γαλέρα του καθαρισμού για μισθούς πείνας καθώς και η εντεινόμενη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών είναι ελάχιστα από τα παραδείγματα που στοιχειώνουν την βιτρίνα του ναού της γνώσης. Έτσι διοικητικοί και εργολαβικοί υπάλληλοι, όπως και εργαζόμενες φοιτήτριες βιώνουν καθημερινά, όπως και σε κάθε άλλο εργασιακό κάτεργο, το βούρκο της μισθωτής (ή και μη) εργασίας.
Απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει μια τέτοια δομή να διατηρήσει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά είναι η συντήρηση ενός αποστειρωμένου περιβάλλοντος, το οποίο θα αποτελεί πρόσφορο έδαφος για όλων των ειδών τις μπίζνες που πραγματοποιούνται μεταξύ πανεπιστημίου και αφεντικών και γεμίζουν τις αντίστοιχες τσέπες. Αυτό συνεπάγεται την εξαφάνιση οποιασδήποτε αντίδρασης μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε αυτήν την κερδοφορία, πράγμα που καθιστά αναγκαία την επιβολή του γνωστού δόγματος τάξις και ασφάλεια.
Δεν μας προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι οι κραυγές αγωνίας για το πανεπιστήμιο πολύ γρήγορα εντόπισαν τον υπαίτιο όλης αυτής της κατάστασης. Αυτός, φυσικά, δεν είναι άλλος από τους αυτοοργανωμένους χώρους και τις συλλογικότητες που δρουν μέσα στο πανεπιστήμιο. Είτε ταυτίζοντας τις δομές αυτές, άμεσα ή έμμεσα, με «εστίες ανομίας», είτε δημιουργώντας την εντύπωση ότι η έμπρακτη υπεράσπιση του ασύλου αποτελεί τροχοπέδη στην «έγκαιρη παρέμβαση των αρχών» και γενικότερα στην «πάταξη της εγκληματικότητας», στοχοποιούν αυτούς που τους ενδιαφέρουν. Κατασκευάζουν έτσι τους κατάλληλους ενόχους και μαζί με αυτό και μια πολύ καλή πρόφαση για να τους καταστείλουν.

Read More

Μα είναι δυνατόν 25 άτομα να κλείνουν το πανεπιστήμιο?

25 με 30 άτομα από όλο το ΕΚΠΑ, μαζί με συγγενείς/φίλους αλλά και 3 φουσκωτούς (για προστασία “πρόσωπου” όπως ομολόγησαν) κατάφεραν να αποκλείσουν τη περιβόητη αίθουσα 516 της φιλοσοφικής σχολής η οποία τα τελυταία 10 χρόνια περίπου, λειτουργεί σαν πολιτικό στέκι των εκάστοτε ελευθεριακών συλλογικότητων της σχολης. Η συγκυρία του οι σημερινοί διαχειριστές του στεκιού να ανήκουν στη πολιτική ομάδα Ρουβίκωνας λειτούργησε σαν η ιδανική ευκαιρία να τελειώνουμε με δαύτους, λόγω της θεαματικού βάρους της ομάδας αυτής. Έτσι ενώ τα laptop των δημοσιογράφων πήραν φωτιά και τα ψέματα των καθηγήτων έφτασαν τα όρια της γελοιότητας, μάθαμε οτι η φιλοσοφική σχολή έκλεισε με εντολή της κοσμήτείας. 30 νοματαίοι, μη νομιμοποιημένοι από κανέναν φοιτητή ή εργαζόμενο του ΕΚΠΑ βάζουν λουκέτο σε μια σχολή και είναι απλα τετάρτη.

Οχι οτι πέφτουμε από τα σύννεφα, αλλά αυτοί οι “ανεξάρτητοι” φοιτητές που αγανακτούν για μισό βαμμένο τοίχο, που είναι να μας μιλήσουν για τα χαμένα μαθήματα?

Τι είναι η δημιουργική ροή??

Η δημιουργική ροή είναι ένα αποθετήριο συλλογικής έκφρασης απόψεων, κριτικής, βιωμάτων, εμπειριών και συναισθημάτων μελών του αυτόνομου σχήματος ΦΜΣ. Η διαφορά με τα κείμενα και τις δράσεις του σχήματος είναι ότι ό,τι αναπαράγεται στη δημιουργική ροή δεν είναι προιόν της συνέλευσης του σχήματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αυτό που ειδικά στην εποχή των κοινωνικών δικτύων αναφέρεται σαν “ατομική άποψη” καθώς τέτοιες δεν έχουμε. Είναι αποτελέσματα συζητήσεων, συγκρούσεων και ζυμώσεων που βιώνουμε στη συλλογική μας καθημερινότητα* και για τον οποιοδήποτε λόγο δεν μεταφέραμε στις συνελεύσεις μας και νιώσαμε την ανάγκη να κοινοποιήσουμε σε κόσμο που μπορεί και να ταυτίζεται με αυτά.
Το εγχείρημα μας ως εκ τούτου φέρει το πλεονέκτημα της διαρκούς επεξεργασίας ζητημάτων αλλά από την άλλη μπορεί να μην αποτελεί κάθε φορά απόλυτη συμφωνία μεταξύ μας. Επειδή όμως για εμάς ένα στοίχημα που θέλουμε να κερδίσουμε είναι η κατάργηση του διακόπτη(μέλος του σχήματος/άτομο της χ καθημερινότητας), την ευθύνη των απόψεων/κριτικών και αναλύσεων της δημιουργικής ροής φέρει η περιοδική συνέλευση μας παρότι δεν προέρχονται αναγκαστικά από αυτή
Η δημιουργία του blog ξεκινάει επειδή πολλοί/ες από εμάς δουλεύουν, για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα,  με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καθημερινή παρουσία στη σχολή άρα και καθημερινή παρέμβαση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σταματάμε να έχουμε γνώμη, να τρώμε σκατά στη σχολή (όπως και έξω από αυτή)  και να υπάρχουμε σε αυτή. Άρα η δημιουργική ροή είναι μία μηχανή παραγωγής κειμένων, τα οποία θα αφορούν την σύγχρονη εργασιακή συνθήκη που βιώνουμε, καθώς και τις συνθήκες που βιώνουμε στις σχολές μας (και έξω από αυτές). 
Γιατί δημιουργική ροή;
Το όνομά μας είναι κληρονομιά από τους συντρόφους μας που δημιούργησαν και το αυτόνομο σχήμα φμσ. (https://flussocreativofms.wordpress.com) Συνεχίζουμε λοιπόν την παράδοση, όσον αφορά την δημιουργικότητά μας, δεν μένουμε στα ίδια και τα ίδια διότι θεωρούμε ότι ο κόσμος εξελίσσεται όπως και εμείς, κατανοώντας τις ήδη υπάρχουσες καπιταλιστικές αντιφάσεις και προσπαθώντας να δημιουργήσουμε αγώνες για το ξεπέρασμα τους. Με λίγα λόγια δεν δεχόμαστε να μας ξεπεράσει η ιστορία ως ένα ακόμη πυρήνα ταξικής σύγκρουσης μες στα πανεπιστήμια ο οποίος κατέρρευσε (όπως και όλο το φοιτητικό κίνημα), αλλά προσπαθούμε (και με αυτόν τον τρόπο) να δημιουργήσουμε αυτόνομους ταξικούς αγώνες στα πανεπιστήμια και να πάρουμε έτσι τις ζωες μας στα χέρια μας.
Όποιος/α θέλει να συμμετέχει σε αυτό το εγχείρημα το οποίο προσπαθεί να παράγει πολιτική σκέψη μακριά απο ιδεολογικές αγκυλώσεις, να πειραματίζεται και να δημιουργεί μπορεί να μας βρει στο αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο (στο αίθριο του φμσ)  όπου διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις κουβέντες κλπ σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση. Τα λέμε εκεί λοιπόν για να προσπαθήσουμε να ξαναζωντανέψουμε το αίθριο και να το κάνουμε ξανά επικίνδυνο για το πτυχίο μας!